Park

Wokół Pałacyku Henryka Sienkiewicza rozciąga się przepiękny park w stylu angielskim.

Urządzał go, bardzo znany na ówczesne czasy ogrodnik, Franciszek Szanior, twórca Ogrodów Botanicznego, Saskiego oraz wielu innych na terenie całego kraju. Przybywający licznie w te strony, w czasach pisarza, dziennikarze opisywali z zachwytem jego uroki:

 Po parku błądzić można dni całe wśród balsamicznej woni górskich porostów, pięknej przyrody i poważnego szmeru drzew.

Jego walory doceniał też sam Sienkiewicz, często chwaląc się parkiem w listach do znajomych. Natomiast trzecia żona pisarza, Maria Babska, czynnie dbała o to aby na parkowych rabatach królowały przepiękne odmiany róż, między innymi „koralia”.

Szata roślinna parku jest bardzo bogata i charakteryzuje się dużą różnorodnością gatunków. Dominującymi drzewami w parku są: dęby,  lipy drobnolistne, jesiony wyniosłe, graby, brzozy czy klony. W skład drzewostanu wchodzą również rzadkie gatunki takie jak: tulipanowce, obsypane latem kwiatami łudząco przypominającymi tulipany ogrodowe, dęby szypułkowe, platan klonolistny , brzoza 'Youngii', rajska jabłoń. Najstarsze okazy drzew dawno przekroczyły wysokość 20 m. Do najwyższych możemy zaliczyć modrzewie pospolite mierzące około 30 m. Niewiele niższe są jesiony wyniosłe czy dęby.

W parku rosną także głogi, olsze czarne, świerki, kasztanowce, wierzby, brzozy oraz grochodrzewy. Cudownym uzupełnieniem drzewostanu są krzewy. Do najciekawszych z nich należą perukowce podolskie, które zachwycają delikatnym kwiatostanem przypominającym perukę. Oprócz nich można u nas zobaczyć ogromne cisy pospolite, sumaki octowce, tawuły wczesne, cyprysiki, krzewuszki cudowne, forsycje, wiciokrzewy oraz berberysy.