ok. 1535
Zagospodarowano wzgórze od zachodniej strony katedry – w miejscu dawnego dworu, zapewne niezbyt okazałego, biskup Piotr Tomicki wzniósł nową drewniano-murowaną siedzibę.
1637
Rozpoczęto budowę pałacu ufundowanego przez biskupa krakowskiego Jakuba Zadzika. Przypuszczalnym architektem był – według wcześniejszych ustaleń – Jan Trevano, ostatnio jednak pojawiła się hipoteza o autorstwie Tomasza Poncino, uchodzącego dotychczas za budowniczego pałacu.
1642
W zamku w Bodzentynie umarł fundator pałacu biskup Jakub Zadzik. Zabezpieczono środki na dokończenie budowy oraz wykończenie wnętrz i wyposażenie pałacu.
1644
Ukończono prace we wnętrzach, otoczono pałac murem i założono ogród, co potwierdza tablica marmurowa ufundowana przez starostę kieleckiego Stanisława Czechowskiego, który bezpośrednio nadzorował prace przy wznoszeniu i wykańczaniu pałacu. Znaleziono ją podczas badań architektonicznych prowadzonych przy odsłanianiu locus secretus w baszcie apartamentu biskupiego i jest obecnie eksponowana w Sieni pałacu.
1645
Spisany został pierwszy inwentarz pałacu kieleckiego potwierdzający zakończenie prac budowlanych i wykończeniowych we wnętrzach.
1661
W pałacu, w pokojach senatorskich, przez tydzień rezydował król Jan Kazimierz wraz z dworem – od tego czasu kolejne inwentarze pokoje te konsekwentnie nazywają Pokojami Królewskimi.
09.1661 – 05.1662
Pałac stał się siedzibą władz związkowych konfederacji wojsk koronnych – Związku Święconego z marszałkiem Janem Samuelem Świderskim na czele.
1667
Remont pałacu, przeprowadzony przez biskupa Andrzeja Trzebickiego, obejmował wprowadzenie kilku portali i kominka z herbem Łabędź. Dotychczasowy gont pokrywający dach zastąpiono blachą.
1668
Spisany został drugi inwentarz pałacu kieleckiego.
1702
Pałac zajęły wojska szwedzkie. Przed bitwą pod Kliszowem rezydował w nim król szwedzki Karol XII, który przyjmował tu austriackiego posła Zinsendorfa. Pałac został poważnie złupiony.
1729
Za czasów biskupa Konstantego Felicjana Szaniawskiego dobudowano skrzydło południowe. Za autora tej budowli, ale niepotwierdzonego archiwalnie, uważa się Kacpra Bażankę. Nowa budowla („ganki południowe”) połączyła pałac poprzez basztę południowo-wschodnią z katedrą i gmachem Seminarium Duchownego.
1745
Za czasów biskupa Jana Aleksandra Lipskiego odnowiono wnętrze pałacu oraz dobudowano skrzydło północne zakończone od wschodu kordegardą i bramą prowadzącą na dziedziniec. W wyniku tych prac pałac przekształcił się w rezydencję typu francuskiego entre cour et jardin.
1746
Po śmierci biskupa Jana Aleksandra Lipskiego sporządzony został trzeci inwentarz pałacu.
1747–1757
Za czasów biskupa Andrzeja Stanisława Załuskiego przeprowadzono zmiany w apartamencie biskupim: zlikwidowano locus secretus w baszcie i usunięto prowadzący do niej portal marmurowy, by wprowadzić schody na drugą kondygnację wieży, gdzie ulokowano bibliotekę. W tym okresie dobudowano także spichlerz i oranżerię.
1759–1788
Za czasów biskupa Kajetana Sołtyka – jednego z najdłużej przebywających tu biskupów – dokonano zmian przeobrażających niektóre sale w styl późnobarokowy, m.in. obniżono stropy w Pierwszym i Drugim Pokoju Prałatów, Pierwszym Pokoju Biskupim, urządzono sypialnię, przeniesiono kaplicę do Trzeciego Pokoju Biskupiego i zamurowano okno wschodnie.
1788
Po śmierci biskupa Kajetana Sołtyka sporządzony został czwarty inwentarz pałacu.
1789
Przejęcie dóbr biskupich na rzecz Skarbu Państwa uchwałą Sejmu Czteroletniego. Powstał piąty inwentarz pałacu.
1795
Pałac stał się siedzibą biur cyrkułu austriackiego (zarząd powiatu) i lazaretu. Wprowadzono drobne zmiany w kilku wnętrzach.
1807–1817
W części pomieszczeń na piętrze zamieszkiwał pierwszy biskup kielecki Wojciech de Boża Wola Górski (biskupstwo utworzono w 1805 roku). Pozostałą część pałacu zajmował lazaret.
1816–1827
Część parteru pałacu zajmowała Główna Dyrekcja Górnicza, a w skrzydle północnym do 1826 roku mieściła się Szkoła Akademiczno-Górnicza – pierwsza w kraju wyższa uczelnia techniczna, założona staraniem Stanisława Staszica.
1818
Pałac został siedzibą województwa krakowskiego w granicach Królestwa Polskiego (ze względu na przynależność Krakowa do Cesarstwa Austriackiego). Piętro zajmował prezes Komisji Wojewódzkiej.
1820
Dostosowanie wnętrz pałacu do potrzeb biurowych, w tym podział niektórych sal na mniejsze pomieszczenia. Likwidacja bocznej klatki schodowej i murów wydzielających boczne dziedzińczyki gospodarcze. Rozbiórka bramy głównej prowadzącej na dziedziniec, który wówczas został wybrukowany.
1828
W części budynków gospodarczych od strony południowej (dawne stajnie) umieszczono więzienie.
1829
Malarz Karol Popielecki oczyścił malowidła w Izbie Stołowej Górnej.
1833–1834
Przeprowadzono remont skrzydła południowego oraz wyburzono ganek łączący pałac z katedrą.
1845
Pałac był siedzibą Trybunału Cywilnego, archiwum, kwater wojskowych oraz magazynów guberni radomskiej, do której włączono gubernię kielecką.
1849
W pałacu mieścił się szpital wojskowy. Opustoszały później pałac ulegał stopniowej dewastacji.
1860–1863
Przeprowadzono generalny remont korpusu głównego i obu skrzydeł pałacu. Dziedziniec obsadzono drzewami i krzewami. W ramach prac konserwatorskich przy malowidłach w Drugim Pokoju Królewskim Aleksander Rycerski domalował dolny fryz z wizerunkami biskupów krakowskich.
1866–1871
Pałac stał się siedzibą władz gubernialnych. Przeprowadzono gruntowną przebudowę mającą na celu dostosowanie budowli do nowych funkcji: zdjęto hełmy, obniżono dachy, usunięto posągi i portale oraz zburzono kordegardę i krużganek łączący z katedrą.
1914
W pałacu przebywał sztab Legionów Józefa Piłsudskiego.
1915
Pałac został siedzibą austriackich władz cywilnych i wojskowych.
1918
W pałacu urzędował polski komisarz cywilny.
1919–1939
Pałac został siedzibą władz województwa kieleckiego.
1923–1927
Przeprowadzono gruntowne prace konserwatorskie. Przywrócono wnętrzom XVII-wieczny wystrój poprzez usunięcie późniejszych przekształceń. Zrekonstruowano hełmy frontowe (wschodnie) według projektu Adolfa Szyszko-Bohusza. Przebudowano schody od strony ogrodu.
1933–1935
Henryk Czarnecki przeprowadził rekonstrukcję (wraz z uzupełnieniami) wybranych polichromii stropowych oraz fryzów.
1936–1938
Przeprowadzono prace związane z urządzaniem mauzoleum Józefa Piłsudskiego w dwóch pomieszczeniach parteru i Sieni Górnej. Wykonano taras i ozdobne wejście od strony południowej, przetworzono wiodące do niego drzwi. Dokonano zmian w obramieniach okien (monogram JP) oraz zrekonstruowano hełmy na wieżach zachodnich.
1939
Pałac został siedzibą władz okupacyjnych.
01.1945
Okupanci dokonali przeróbek wnętrz, m.in. zamalowali dolny rząd portretów w Izbie Stołowej Górnej, w sąsiadującej z nią sieni odsłonili i odmalowali strop belkowy oraz przerobili strop w Izbie Zamczystej na parterze.
1945–1970
Pałac pełnił funkcję Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej. Parter zajmowały biura Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
1950–1959
Przeprowadzono konserwację wystroju malarskiego piętra pod kierunkiem Bohdana Marconiego. Odsłonięto zamalowany dolny rząd portretów biskupów w Izbie Stołowej Górnej oraz odkryto fryz nadokienny w tym samym pomieszczeniu.
1966–1967
Pracownie konserwacji zabytków scaliły i uczytelniły fryz nadokienny w Izbie Stołowej Górnej.
01.1971
Po przeniesieniu władz województwa do nowej siedziby pałac został przekazany Muzeum Świętokrzyskiemu, które po przeprowadzeniu koniecznych prac 18 września udostępniło dla zwiedzających wnętrza pałacowe z XVII–XVIII wieku.
1972
Urządzono drugą Galerię Malarstwa Polskiego (pierwszą prezentowano w salach przy Rynku).
1976–1979
Wzmocniono konstrukcję stropów środkowych sal. Zmieniono pokrycie dachu z dachówki na blachę miedzianą.
1981
Przywrócono (w powiększonej formie) boczną klatkę schodową od północy.
1981–1990
Wykonano prace konserwatorskie we wnętrzach (oczyszczono i zakonserwowano stropy belkowe w Pierwszym Pokoju Biskupim, Izbie Stołowej i Drugim Pokoju Prałatów, poddano konserwacji fryzy). Przeprowadzono również remont elewacji frontowej i bocznych oraz przywrócono fryz sgraffitowy.
1984–1988
Przeprowadzono remont skrzydła południowego. Przystosowano pomieszczenia na pracownie i magazyny działów artystycznych.
1988–1992
Przeprowadzono remont skrzydła północnego z przystosowaniem go na sale ekspozycyjne.
1991
Zrekonstruowano i udostępniono Sanktuarium Józefa Piłsudskiego i wystawę okolicznościową. Ekspozycję broni przeniesiono z Rynku do sali sąsiadującej.
1991–2001
W Apartamencie Biskupim zakonserwowano strop ramowy z sądem nad arianami, wykonano badania architektoniczne, odsłonięto locus secretus i fragmenty oryginalnych posadzek, przeniesiono kominki, przywrócono portale, pokryto ściany tkaninami, poddano konserwacji zachowane fragmenty drewnianych podłóg.
1998
W skrzydle północnym pałacu udostępniono Galerię Malarstwa Polskiego i Europejskiej Sztuki Zdobniczej.
2000–2001
Na piętrze pałacu wymieniono okna, odtworzone na podstawie opisów zawartych w inwentarzach.
2002–2003
Przeprowadzono rekonstrukcję ogrodu włoskiego oraz kapitalny remont instalacji centralnego ogrzewania.
2009–2015
Wykonano szeroko zakrojone prace rewaloryzacyjne: konserwację stropu ramowego w Pierwszym Pokoju Senatorskim, remont stropów belkowych w Sieni Dolnej i Izbie Dwornej, przebudowę dziedzińca.