Naczynie do chłodzenia wina

Naczynia do chłodzenia wina wykonywano ze srebra, miedzi, mosiądzu, cyny oraz ceramiki. Znane są zabytki z marmuru, a nawet drewniane. Na ogół mają one kształt owalny lub prostokątny z uchwytami pozwalającymi je przenosić. W czasie biesiad ustawiano je zazwyczaj na podłodze niedaleko stołu; trzymano w nich wino w butelkach lub konwiach chłodzonych lodem przechowywanym w specjalnych piwnicach. Często są one ukazane na obrazach przedstawiających uczty. Dowodem na to, że były znane już w średniowieczu jest drzeworyt z Norymbergi, wykonany przez Michaela Wolgemuta do pracy Schatzbehalter der wahren Reichtümer des Heils autorstwa Stephana Fridolina z 1491 roku. Widzimy na nim ustawioną przed królewskim stołem dużą misę na nóżkach, a w niej dzban i butlę. Ich popularność w XVII stuleciu musiała być duża, skoro tak często pojawiają się na obrazach, zwłaszcza holenderskich, ale i włoskich. Miedziane naczynia chłodzące przedstawiali Dawid Teniers Młodszy (Wnętrze kuchni, 1644, Mauritshuis, Koninklijk Kabinet van Schilderijen),  Bartholomeus van der Helst (Wieczerza łuczników, 1648, Rijksmuseum), Gerard Hoet (Bankiet Kleopatry, XVII/XVIII w., z J. Paul Getty Museum) oraz Sebastioano Ricci (Ostatnia Wieczerza, 1713/1714, National Gallery of Art) i wielu innych. Na obrazie Dircka Halsa Wiejskie święto z 1627 roku (Rijksmuseum) widzimy wytworne towarzystwo podczas uczty w ogrodzie, a po prawej stronie, na pierwszym planie dużą wannę do chłodzenia prawdopodobnie marmurową. Stąd wniosek, że naczynia tego typu były używane zarówno wewnątrz, jak i poza budynkami. Z czasem rozmiary naczyń chłodzących zaczynają się zmniejszać, a okazałe wanny marmurowe lub metalowe zastępują mniejsze, ustawiane na stołach chłodziarki porcelanowe na jedną butelkę. Zapewne zadecydowały o tym zmiany obyczajowe i w sposobie serwowania posiłków (service à la russe).