Ten niepozorny obraz, podobnie jak wiele innych w twórczości Stanisława Kamockiego przedstawia widok zaczerpnięty z polskiej wsi, wydawać by się mogło zupełnie przypadkowy, wybrany ze zrozumiałych tylko dla jego twórcy powodów.  Widnieje na nim fragment zwykłej wiejskiej zagrody, może kuźni. Naroże drewnianej chaty  budowanej na zrąb, krytej nietypowym gontem złożonym z długich desek wystających daleko poza obrys budynku widoczne jest z prawej strony kompozycji. Obok  prostokątnych drzwi  na krótszej ścianie leży sterta ziemi lub gnoju, obok stos desek.  Te elementy toną w cieniu okapu podczas, gdy pozostałe plany obrazu oświetla ostre letnie słońce. Po lewej stronie, nieco wgłębi stoi wóz drabiniasty zaprzężony w dwa nędznej postury gniade konie. Za nimi roztacza się gęstwina krzewów i wysokich drzew, ograniczona na bliższym planie przez rozwalające się opłotki.  Obraz utrzymany jest w gamie kolorystycznej złożonej z zieleni, żółcieni, brązów, błękitów i fioletów.

Kamocki wydaje się pozostawać wiernym koncepcji realizmu, realizując jakoby wezwanie swego nauczyciela i mistrza Jana Stanisławskiego: Malujcie panowie polską wieś, bo może za kilka lat jej nie będzie.  Motyw drabiniastego wozu charakterystycznego dla tej wsi malarz powtarzał kilkukrotnie, w jego malarskich szkicach powtarzały się też konie. Prawie identyczny z kieleckim obraz znajduje się w zbiorach Muzeum Okręgowego w Lesznie. Jest nieco większy od tego z Kielc i malowany z dużo większą starannością.  Możliwe więc, że omawiane dzieło stanowi szkic do tego z Leszna.