To typowe dla baroku światłocieniowe przedstawienie sceny rodzajowej, w której ukazano dwie kobiety - przybraną w biżuterię damę i jej służącą, w mrocznym wnętrzu na tle czerwonej udrapowanej kotary. Jasna karnacja możnej kobiety ukazanej nieco asymetrycznie i lekko przesuniętej w lewo odbija się od ciemnego otoczenia, przyciągając wzrok. Można jednak zaryzykować stwierdzenie, że najważniejszym punktem kompozycji jest odbijająca światło oprawiona w złoto drogocenna biała perła w kształcie łzy, którą kobieta trzyma w dłoni. Pretekstem do namalowania pięknego kobiecego ciała mogła być historia biblijnej Batszeby lub historycznej królowej egipskiej Kleopatry. Obydwie cechowała legendarna uroda i obydwie żyły w egzotycznych dla Europejczyka miejscach, na które wskazuje wygląd służącej. W malarstwie barokowym symbol odgrywał ważną rolę, więc i w tym wypadku perła nie jest zapewne tylko atrakcyjnym drogocennym kamieniem. Jej symbolika jest niezwykle rozbudowana. Klejnot ten mógł oznaczać czystość, bogactwo, wiarę, szczęście małżeńskie i poświęcenie. W symbolice Wschodu wyobrażał dziecko, żonę, kochankę, bogactwo, świętość i nieśmiertelność. Służył też jako talizman, uważany był za afrodyzjak, zapewniał płodność. Przez wielość swych znaczeń mógł więc znaleźć się na przedstawieniach ukazujących sceny z życia obydwu starożytnych bohaterek.