Obraz przedstawia 18-letnią córkę Henryka Sienkiewicza. Jej głowa oraz ramiona skręcone są lekko w prawo, przy czym głowa zwrócona jest w stronę widza. Jadwiga ubrana jest w białą suknię z pasem koronek na biuście i rękawie. Pod szyją ma wysoki, stojący kołnierzyk z ciemnozielonego aksamitu, pod którym widnieje delikatna złota broszka z małym, okrągłym kamieniem. Popielatoblond włosy Jadwigi są zaczesane gładko do tyłu. Wzrok ma skierowany wprost na widza. Tło obrazu jest neutralne, koloru srebrnoszarego.

Początkowo obraz wisiał w warszawskim mieszkaniu Sienkiewicza. W 1902 r., przywieziono go do Oblęgorka, gdzie znalazł miejsce w salonie tutejszego pałacyku. Po II wojnie światowej, Jadwiga z Sienkiewiczów Korniłowiczowa, przekazała portret do utworzonego w Oblęgorku muzeum.

W liście do szwagierki Jadwigi Janczewskiej z 18 kwietnia 1901 r. Sienkiewicz pisze:
(…) Czechórski dziś zaczyna portret. Pieniędzy nie chce. Jeśli nie weźmie stanowczo, kupie mu w Wenecji, jeśli tam będę piękny żyrandol szklany lub żelazny.

Z kolei w liście do siostry Heleny, pisarz wyjaśnia z jak doszło do powstania portretu:
(…) Bawi tu także Godlewski i jego krewny malarz Czachórski z Monachium. Przyszło mi do głowy zafundować sobie portret Dzinki, gdyż to jest mistrz bajeczny. Zgodził się chętnie, nie chciał tylko pieniędzy, ale portret już rozpoczął i świetnie.