W 1720 roku w wytwórni miśnieńskiej został zatrudniony Johann Gregorius Höroldt (1696-1775), który pracował początkowo jako malarz by następnie objąć nadzór nad malarnią, a ostatecznie kierownictwo artystyczne całej wytwórni. Artysta wypracował charakterystyczny typ dekoracji stosowany z niewielkim modyfikacjami do lat 30. XVIII stulecia. W swoich wzorach zdobniczych Höroldt z wielkim wyczuciem stosował motywy chińskie, współgrające harmonijnie z kartuszami o eleganckiej formie, w które były wpisywane scenki lub pojedyncze postacie. Höroldt pozostawił album rysunków stosowany jako wzornik motywów, który świadczy o wybitnym talencie i niezwykłej inwencji twórczej autora. Dekoracje wykonywał sam mistrz lub pod jego okiem pracownicy malarni, którzy przejęli jego tematykę i styl. Dlatego wszelkie atrybucje wymagają dużej ostrożności, a identyfikacja własnoręcznych prac Höroldta od lat intryguje wielu specjalistów. Wydaje się, że określenie „styl Höroldta” dobrze charakteryzuje grupę wyrobów, do której należy prezentowany talerzyk, nie zamykając drogi do dalszych poszukiwań i prób bardziej szczegółowych atrybucji.

Ekspozycja stała, Galeria Malarstwa Polskiego i Europejskiej Sztuki Zdobniczej.