Park
Wokół Pałacyku Henryka Sienkiewicza rozciąga się przepiękny park w stylu angielskim. Urządzał go bardzo znany wówczas ogrodnik Franciszek Szanior, twórca ogrodów botanicznego, Saskiego oraz wielu innych na terenie całego kraju.
Dziennikarze, licznie przybywający do pałacyku w czasach, gdy przebywał tu pisarz, zachwycali się jego urokami: „Po parku błądzić można dni całe wśród balsamicznej woni górskich porostów, pięknej przyrody i poważnego szmeru drzew”.
Park doceniał również sam Sienkiewicz, często chwaląc go w listach do znajomych. Trzecia żona pisarza, Maria Babska, dbała, aby na parkowych rabatach królowały przepiękne odmiany róż, w tym słynne „koralia”.
Szata roślinna parku jest bardzo bogata i charakteryzuje się dużą różnorodnością gatunków. Dominującymi drzewami w parku są: dęby, lipy drobnolistne, jesiony wyniosłe, graby, brzozy i klony, ale w skład drzewostanu wchodzą również rzadkie gatunki, takie jak: tulipanowce, obsypane latem kwiatami łudząco przypominającymi tulipany ogrodowe, dęby szypułkowe, platany klonolistne, brzozy Youngii i rajskie jabłonie. Najstarsze okazy drzew dawno przekroczyły wysokość 20 m. Do najwyższych możemy zaliczyć modrzewie pospolite mierzące około 30 m. Niewiele niższe są jesiony wyniosłe czy dęby.
W parku rosną także głogi, olsze czarne, świerki, kasztanowce, wierzby, brzozy oraz grochodrzewy. Cudownym uzupełnieniem drzewostanu są krzewy. Do najciekawszych z nich należą perukowce podolskie, które zachwycają delikatnym kwiatostanem przypominającym perukę. Oprócz nich można zobaczyć ogromne cisy pospolite, sumaki octowce, tawuły wczesne, cyprysiki, krzewuszki cudowne, forsycje, wiciokrzewy oraz berberysy.
