Imbryk z pokrywką

Sygnatura: czarny dwugłowy orzeł z berłem i jabłkiem, pod nim cynobrowe napisy w języku rosyjskim: f:s:i:k:ż:k:D:m: / Baranówka.

Imbryk pochodzi z manufaktury porcelany w Baranówce na Wołyniu, założonej w 1803 roku z inicjatywy Michała Mezera (dotychczasowego dyrektora wytwórni w Korcu) w dobrach Adama i Józefy z Lubomirskich małżeństwa Walewskich. Ich córka Izabella Walewska, wychowana w Petersburgu, poślubiła księcia Gagarina i tym sposobem dobra baranowieckie przeszły w ręce rosyjskie, co znalazło odbicie i w dziejach manufaktury. Zakład był sprawnie prowadzony przez Michała Mezera, który w krótkim czasie rozwinął produkcję, a jego wyroby cieszyły się pokupnością. Trafiały one do domów okolicznej szlachty, ale i na odleglejsze dwory magnackie. Kilkakrotnie dużych zakupów dla zamku w Łańcucie dokonali Potoccy. Za okres największego rozkwitu manufaktury uznawane są lata 1815-1830.

W 1825 roku książę Gagarin postarał się o prawo znakowania wyrobów Baranówki rosyjskim dwugłowym orłem, co potwierdzało jakość produkowanej porcelany i podnosiło jej prestiż na rynku rosyjskim.  Czarnemu orłu towarzyszy nazwa wytwórni w języku polskim lub rosyjskim. Nazwa ta jest początkowo czarna, a od około 1830 roku – czerwona.