Pałacyk Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku

Pała­cyk Hen­ryka Sien­kie­wicza w Oblę­gorku

Eklek­tyczna rezy­den­cja oto­czona malow­ni­czym par­kiem w stylu angiel­skim była darem wdzięcz­nych roda­ków dla Hen­ryka Sien­kie­wicza, ofia­ro­wa­nym mu w 1900 roku z oka­zji 25-lecia pracy twór­czej. Pała­cyk, zapro­jek­to­wany przez archi­tekta Hugo Kuderę, zwraca uwagę har­mo­nijną bryłą, wieżą o baj­ko­wym cha­rak­te­rze i rzeźbą husa­rza góru­jącą nad ele­wa­cją fron­tową. Ota­cza­jący go park został zaaran­żo­wany przez wybit­nego ogrod­nika Fran­ciszka Sza­niora – autora licz­nych rezy­den­cjo­nal­nych zało­żeń ogro­do­wych epoki. W latach 1902–1914 pałacyk peł­nił funk­cję let­niej sie­dziby pisa­rza, który przy­jeż­dżał tu wraz z rodziną, by odpo­czy­wać, pra­co­wać i przyj­mo­wać gości. Po wybu­chu I wojny świa­towej Sien­kie­wicz udał się na emi­gra­cję do Szwaj­ca­rii, gdzie zmarł w roku 1916. Dzięki ini­cja­ty­wie jego dzieci w 1958 roku w pała­cyku otwarto pierw­sze w Pol­sce muzeum poświę­cone życiu i twór­czo­ści nobli­sty. Od 1976 roku sta­nowi ono oddział Muzeum Naro­do­wego w Kiel­cach, a w 2018 roku zostało uho­no­ro­wane tytu­łem Pom­nika Histo­rii.

Miesz­ka­nie Hen­ryka Sien­kie­wicza

W zabyt­ko­wych wnę­trzach par­teru odtwo­rzono z nie­zwy­kłą pie­czo­ło­wi­to­ścią miesz­ka­nie pisa­rza – jego pry­watny świat, w któ­rym zacho­wał się auten­tyczny kli­mat prze­łomu XIX i XX wieku. Two­rzą je: gabi­net, salon, jadal­nia, palar­nia i sypial­nia. Więk­szość mebli, obra­zów, darów jubi­le­uszo­wych i przedmio­tów codzien­nego użytku to ory­gi­nalne pamiątki po Sien­kie­wiczu, które prze­trwały burz­liwy wiek XX, w tym obie wojny świa­towe. Dzięki nim pałacyk nie jest zwy­kłym muzeum, lecz domem, który pozwala zaj­rzeć w codzien­ność pisa­rza – zoba­czyć jego miej­sce pracy, wypo­czynku i rodzin­nego życia. Do naj­cen­niej­szych eks­po­na­tów należą dzieła malar­skie – gale­ria por­tre­tów rodzin­nych, obrazy inspi­ro­wane twór­czo­ścią noblisty, liczne dary jubi­le­uszowe od miast, insty­tu­cji i czy­tel­ni­ków oraz frag­ment cen­nego księ­go­zbioru autora Quo vadis.

Sien­kie­wicz – dopeł­nie­nie

Na pię­trze pała­cyku, w daw­nych poko­jach dzieci i gości, mie­ści się eks­po­zy­cja uka­zu­jąca naj­waż­niej­sze momenty w życiu i karie­rze pisa­rza. Opo­wiada ona o 25-leciu jego pracy, podró­żach do Afryki, Tur­cji czy Hisz­pa­nii, o chwili uho­no­ro­wa­nia Nagrodą Nobla, a także o dwóch pogrze­bach – w Vevey (1916) i War­sza­wie (1924). Wśród pre­zen­to­wa­nych pamią­tek znaj­dują się m.in. dyplomy jubi­le­uszowe, księgi z pod­pi­sami ofia­ro­daw­ców oblę­go­rec­kiego majątku, obrazy Pio­tra Sta­chie­wi­cza do Quo vadis, rysunki Jana Mar­cina Szan­cera do Try­lo­gii i pla­katy Wal­de­mara Świe­rzego z wize­run­kami boha­te­rów dzieł pisa­rza. Dopeł­nie­niem wystawy są obco­ję­zyczne wyda­nia jego utwo­rów oraz kopie medalu i dyplomu noblow­skiego.