Muzeum Dialogu Kultur

Muzeum Dia­logu Kul­tur

To nowo­cze­sna, otwarta i inte­rak­tywna prze­strzeń, w któ­rej tre­ści prze­ka­zy­wane są w spo­sób nar­ra­cyjny i anga­żu­jący. To miej­sce pozy­tyw­nych rela­cji, gdzie zarówno dia­log kul­tur, jak i kul­tura dia­logu są nie­zwy­kle ważne. Prze­strzeń ta sprzyja spo­tkaniom, reflek­sji i inspi­ra­cji, umożliwiając swo­bod­ną wymianę poglą­dów i doświad­cze­ń. Pozwala także uczyć się innych kul­tur i tra­dy­cji, a także czer­pać z ich bogac­twa infor­ma­cje o własnej tożsamości i dziedzictwie kul­turowym. 

Muzeum Dia­logu Kul­tur przy­bliża ideę dia­logu międzykul­turowego, przed­sta­wia jego przy­kłady i per­spek­tywy – zarówno te zapi­sane w histo­rii, jak i współ­cze­sne. Pre­zen­tuje róż­no­rod­ność naro­dową, etniczną, reli­gijną, deter­mi­no­waną przez płeć czy pozy­cję spo­łeczną. Mówi o zja­wi­skach i poję­ciach z takich dzie­dzin nauko­wych jak etno­lo­gia, socjo­lo­gia, antro­po­lo­gia kul­turowa, wyja­śnia, czym jest kul­tura, tra­dy­cja, etno­cen­tryzm, dys­kry­mi­na­cja, tole­ran­cja i płeć kul­turowa. Poka­zuje także przy­kłady pozy­tyw­nych rela­cji, wza­jem­nego oddzia­ły­wa­nia na sie­bie kul­tur oraz ich poko­jo­wego wspó­łist­nie­nia. Buduje świa­do­mość róż­nic, przy­bliża ideę soli­dar­no­ści i rów­no­ści, poka­zuje odmien­ność jako war­tość. Obec­nie w Muzeum udo­stęp­niane są cztery eks­po­zy­cje stałe:

Od róż­no­rod­no­ści do dia­logu

Eks­po­zy­cja poświę­cona uka­za­niu kul­turowej róż­no­rod­no­ści świata oraz idei, że toż­sa­mość współ­cze­snego czło­wieka może kształ­to­wać się w atmos­fe­rze wza­jem­nego sza­cunku, a nie wro­go­ści i nie­na­wi­ści. Kon­cep­cja Muzeum Dia­logu Kul­tur pre­zen­tuje różne obli­cza dia­logu – od poję­cia „małych ojczyzn” po uka­za­nie glo­bal­nej róż­no­rod­no­ści naro­dowej, etnicz­nej i wyzna­nio­wej współ­cze­snego świata. Rolą Muzeum jest edu­ka­cja oparta na wie­lo­aspek­to­wym, wol­nym od ste­reo­ty­pów i uprze­dzeń, przed­sta­wianiu róż­nych kul­tur. Ekspo­zy­cja czer­pie zarówno z wie­lo­kul­tu­ro­wych źró­deł mia­sta i regionu, jak rów­nież tra­dy­cji pań­stwo­wych i euro­pej­skich. Pre­zen­tu­jąc zróż­ni­co­wa­nie naro­dowe, etniczne czy reli­gijne na świe­cie oraz przy­wo­łu­jąc zapi­sane w histo­rii liczne przy­kłady mię­dzy­kul­tu­ro­wej współ­pracy, pod­kre­śla istotę dia­logu na rzecz sza­cunku dla róż­no­rod­no­ści oraz prze­ciw­dzia­ła­nia dys­kry­mi­na­cji.

Pra­dzieje i wcze­sne śre­dnio­wie­cze Poni­dzia i Wiślicy

Wśród eks­po­no­wa­nych obiek­tów, któ­rych znaczna część pocho­dzi z badań wyko­pa­li­sko­wych pro­wa­dzo­nych w miej­scach daw­nych osad i cmen­ta­rzysk, znaj­dują się naczy­nia gli­niane, narzę­dzia, broń i ozdoby. Te uni­ka­towe przedmioty obra­zują bogate dzieje osad­nic­twa na tere­nie Poni­dzia i Wiślicy od środ­ko­wej epoki kamie­nia (ok. 7900 p.n.e.) po wcze­sne śre­dnio­wie­cze (ok. połowy XIII wieku).

Histo­ria moto­ry­za­cji w minia­turze

Na wystawie można podziwiać ponad 200 minia­tur repre­zen­tujących wszyst­kie waż­ne ośrod­ki pro­duk­cji samo­cho­do­wej, tj. pocho­dzące z wytwórni ame­ry­kań­skich, euro­pej­skich czy kra­jów byłego bloku wschod­niego. Więk­szość modeli przed­sta­wia kon­struk­cje oso­bowe i spor­towe. Jed­nak nie bra­kuje też poli­cyj­nych radio­wo­zów i pojaz­dów mili­tar­nych.

Od sacrum do pro­fa­num. Malar­stwo i rzeźba w sztuce ludo­wej

Wystawa, która w jed­nym miej­scu uka­zuje doro­bek bli­sko 60 arty­stów z regionu świę­to­krzy­skiego. Na eks­po­zy­cję składa się ponad 400 eks­po­na­tów. Są to rzeźby wyko­nane z drewna i gliny oraz obrazy malo­wane na płót­nie, desce i papie­rze. Naj­star­sze z prac pocho­dzą z prze­łomu XIX i XX wieku, a naj­młod­sze z XXI wieku. Ich auto­rzy to ludzie, któ­rzy two­rzyli z ogrom­nej potrzeby serca, czę­sto mimo braku zro­zu­mie­nia i doskwie­ra­ją­cej biedy.