Stanisław Kamocki uchodził za jednego z najzdolniejszych uczniów Jana Stanisławskiego oraz za jednego z najwybitniejszych twórców malarstwa pejzażowego. początku XX wieku w Polsce. Początkowo tworzył wielkoformatowe obrazy na płótnie, od lat dwudziestych niemal wyłącznie na tekturze. Malował w plenerze, utrwalał widoki Wołynia, Podola, okolic Krakowa i Tatr, niekiedy przedstawiał dekoracyjne martwe natury.

Był profesorem krakowskiej Akademii Sztuk Pęknych, ale znaczną część roku spędzał również w Zakopanem, gdzie miał nie tylko dom, ale również szkołę.  Podczas jego wizyt pod Tatrami powstawały liczne obrazy. Jednym z nich jest "Widok z mojego ogródka". To jeden z wielu zimowych pejzaży Kamockiego, w którym obok różnych odcieni bieli i błękitu pojawiają się również ciepłe brązy, ugry i róże. Horyzont został tu znacznie obniżony, a za murem z bramką prowadzacą zapewne do cmentarza, widoczna jest charakterystyczna dla Kamockiego, inspirowana sztuką japońską kratownica z drzew, przez które przezierają odległe wzgórza i błękitny nieboskłon z obłokami.