Obraz "Ostatnie sosny" jest typowy dla twórczości Franciszka Kostrzewskiego. Malarz w swej szczytowej formie malował głównie rozległe pejzaże z rozgrywającymi się na ich tle scenami rodzajowymi z życia wsi i małych miasteczek, często o rozbudowanej anegdocie. Podobnie jak jego mistrz i nauczyciel Jan Feliks Piwarski, Kostrzewski tworzył kompozycje, w których jednocześnie i na kilku planach ukazanych jest wiele epizodów. Zróżnicowane postaci wykonują różne czynności często nie mające ze sobą nic wspólnego. Ich niewielkie sylwetki są przedstawione z dużym autentyzmem, a gesty i  pozy są zróżnicowane. Tak jest i w tym wypadku. 

Szczególnie charakterystyczne dla pejzaży Kostrzewskiego są wyniosłe drzewa, w których oddawaniu był on prawdziwym mistrzem. Jego fascynację tymi elementami krajobrazu potwierdzają słowa, które zapisał w swych pamiętnikach:  "nasze sosny, wierzby, topole, dęby i tyle innych drzew stanowią tak cudowne wzory”.