Wśród podjętych przez Ślewińskiego tematów malarskich na szczególną uwagę zasługują pejzaże morskie. Po 1910 roku malarz zdał sobie sprawę z faktu, że tak naprawdę może tworzyć tylko w samotności, zdala od zgiełku miasta i prozaicznych spraw codziennych. Na swych płótnach pozostawiał więc prawie wyłącznie morze, ograniczając brzeg do niezbędnego minimum. Wyeliminowanie tzw. przymorskiej ikonografii było wyjątkowe w europejskim malarstwie marynistycznym XIX wieku i wciąż rzadkie na przełomie wieków XIX i XX.

Namalowany w 1911 roku pejzaż należy do drugiego okresu krajobrazów morskich malowanych przez Ślewińskiego w latach 1910-1916 . Powstające w tym czasie obrazy charakteryzowały się redukcją motywów i środków malarskich. Nie jest to impresjonistyczne studium zmienności atmosfery, lecz symboliczna wizja żywiołu.