Sala poświęcona głównie międzynarodowemu stylowi w sztukach wyższych i designie (nazwa od wystawy paryskiej w 1925 Exposition Internationale des Arts Décoratifs et Industriels Modernes) skierowanemu ku klasycznej tradycji w figuracji, dobremu rzemiosłu w sztukach dekoracyjnych, często w oparciu o narodowe tradycje folklorystyczne, w polskim przypadku najczęściej zakopiańskie. Lata 1920.-1930. Prezentowane są prace Wacława Borowskiego, Henryka Kuny, Rafała Malczewskiego, Zofii Stryjeńskiej i Eugeniusza Zaka.

Sala poświęcona pierwszym próbom awangardowym w malarstwie polskim łączącym zapatrzony w kubizm formizm z koloryzmem płaskiej, nie pointylistycznej, cézanne’owskiej plamy – Ecole de Paris, indywidualne maniery. Lata 1910.- 1930. Prezentowane są prace Eugeniusza Eibischa, Felicjana Szczęsnego Kowarskiego, Romana Kramsztyka, Tadeusza Makowskiego, Zbigniewa Pronaszki, Zygmunta Radnickiego, Jana Rubczaka, Mariana Szczyrbuły, Konrada Winklera i Stanisława Ignacego Witkiewicza – Witkacego.

Sala poświęcona kolorystycznemu przełomowi w malarstwie polskim, kapistom, kolorystom, byłym formistom i ich uczniom dominującym od końca lat 1930. przez kilka następnych dekad, a także kontynuacji polskiej awangardy w różnorodnych wydaniach. Lata 1930.-1950. Prezentowane są prace Józefa Czapskiego (depozyt Michaela Popiela de Boisgelin), Tytusa Czyżewskiego, Eugeniusza Eibischa, Jerzego Fedkowicza, Józefa Jaremy, Marii Jaremy, Tadeusza Kantora, Karola Larischa, Leopolda Lewickiego, Kazimierza Mikulskiego, Artura Nachta-Samborskiego, Tymona Niesiołowskiego, Jerzego Nowosielskiego, Zdzisława Przebindowskiego, Zbigniewa Pronaszki, Erny Rosenstein, Hanny Rudzkiej-Cybis, Marcina Samlickiego, Konrada Srzednickiego, Jonasza Sterna, Juliusza Studnickiego, Wacława Taranczewskiego, Zygmunta Waliszewskiego.